Het moet halverwege de jaren zeventig geweest zijn. Ik nam een abonnement op het weekblad De Haagse Post, dat toen nog niet zo glossy was. Het had wat met de boeiende poëzierubriek te maken, die Bernlef, toen nog J. Bernlef, in dat blad verzorgde. Wat later publiceerde hij “Het ontplofte gedicht”, opstellen over poëzie waarin hij een aantal twintigste-eeuwse dichters introduceerde. De titel “Het ontplofte gedicht” verwees naar de Portugese dichter Fernando Pessoa die in de herfst van datzelfde jaar (1978) zijn glorieuze entree in de Nederlandse literatuur zou maken. Ik vermoed dat de spraakmakende vertalingen van August Willemsen nog net niet verschenen waren want Bernlef noemt zijn naam niet en de drie vertalingen waarnaar hij in het titelessay verwijst zijn Engelse. Las ik bij Bernlef voor het eerst over Pessoa of was het in “De kinderen van het slijk”, de onmisbare inleiding tot de moderne poëzie door Octavio Paz? Wat ik zeker weet is dat Bernlef mij de gedichten van de onbekende Konstantinos Kavàfis en van de mij alleen bij naam gekende Catullus heeft doen lezen. Gidsen als Bernlef zijn er om te koesteren. lees meer …

   In “Zwelgen wij denkend rond” (De Bezige Bij, 2009) dichten en corresponderen twee dichters met elkaar. En worden ze geïnterviewd door Bart van der Straeten. De ene is 93 en heet Leo Vroman, de andere, een Vlaming, is meer dan vijftig jaar jonger en heet Jan Lauwereyns.

Vroman is bioloog en hematoloog. Hij ontdekte dat het stollingsproces een precies tijdsverloop kent en dat bepaalde stoffen dat proces kunnen beïnvloeden. Het naar hem genoemde “Vroman-effect” heeft gevolgen gehad voor de ontwikkeling van kunstmatige aders en hartkleppen. Jan Lauwereyns (1969) is neuropsycholoog. Allebei wonen ze in het buitenland. Vroman leeft al jaren in de Verenigde Staten, Lauwereyns verhuisde van Leuven naar de V.S., trouwde met een Japanse vrouw en ruilde een Japanse universiteit voor een Nieuw-Zeelandse. Beide schrijvers zijn zeer productief, als wetenschapper en als dichter.

Maar hoe verhouden de inktpot en de retort zich tot elkaar?

lees meer …

Heel lang geleden vroeg een oudere collega welke schrijvers ik de volgende dag zou interviewen op het internationale dichtersfestival in Rotterdam. Ik vond dat ik van één, hoogstens twee dichters het werk voldoende kende om enkele min of meer zinnige vragen te stellen. De ervaren journalist - zelf een schrijver - lachte deze professionele schroom weg. Hun werk gelezen? Hoeft toch niet. Vraag wat over Joyce of Faulkner, over Dante of T.S. Eliot en er komt zeker wat bruikbaars uit. Desnoods verzinnen ze wat. Weinigen zullen toegeven dat ze deze schrijvers niet gelezen hebben. lees meer …

© Vara 2008

Genomineerd of niet genomineerd, that’s the question in letterenland. Een keer over het hoofd gezien kan geen kwaad, maar als een boek waarin veel werd geïnvesteerd bij de drie jaarlijkse commerciële prijzen in dit taalgebied (AKO, Libris, Gouden Uil) over het hoofd gezien wordt, d.i. zelfs niet op een long - of tiplijst verschijnt, is dat een tegenslag.

Een echte schrijver weet natuurlijk wel wat hij waard is, en schrijft niet met een wispelturige jury voor ogen maar met die ene imaginaire lezer voor wie al dat gezwoeg bedoeld is. En er zijn genoeg goed verkopende auteurs die nooit of zelden op een lijstje opduiken. Het gaat om de boeken, niet om de prijzen. Dat weten we allemaal. Maar het kan toch knagen. De zenuwen van schrijver zijn broos. lees meer …