Maandag is er weer de jaarlijkse zonnewende. In Stonehenge, een schaars bewoond stukje hoogvlakte in het Engelse graafschap Wiltshire weten ze daar alles van. Sinds jaar en dag komen mensen van alle slag, jong en oud, New Age adepten en als druïden verklede mannen, nieuwsgierigen en toeristen, juichend en toeterend naar de opkomende zomerzon boven de Heel Stone kijken. De voorbije jaren waren dat telkens meer dan twintigduizend enthousiaste toeschouwers. Sinds 1999 is na jarenlang gepalaver de toegang voor iedereen vrij. De stenen cirkel van Stonehenge is meer dan een wereldberoemd en door de UNESCO beschermd monument. Behalve een archeologische site die wel nooit al zijn geheimen zal prijsgeven, is het een plek waarop wetenschap en verbeelding vrij spel hebben gekregen, zin en onzin voor een memorabel kluwen hebben gezorgd. Over deze zeer geladen plek schreef Rosemary Hill een kort, verhelderend en af en toe vermakelijk boekje. lees meer …

Hoe belangrijk is de plek waar een boek gelezen wordt? In een van de gekste boeken over lezen en lezers, “The Anatomy of Bibliomania”, een kanjer volgestouwd met anekdotes, vertelt Holbrook Jackson het verhaal van Mrs. Dyble. Deze dame woonde in het huis (nu museum) van Dr. Johnson in Gough Square. Tijdens een Duits bombardement op Londen, weigerde Mrs. Dyble, zolang haar man aan het front was, in de kelder van het 18-de eeuwse huis te gaan schuilen. Nee, ze trok naar de zolder en las er in Boswell’s Life of Johnson, tot de vijandige bommenwerpers uit het luchtruim verdwenen waren. Uitdagend, heldhaftig en flegmatisch, ongetwijfeld, maar de zolder was ook de plek waar Johnson en zijn hulpjes destijds, op een vergelijkbaar heroïsche wijze het Grote Woordenboek vervaardigd hadden. Zo staat het ook beschreven in de biografie van James Boswell. Kortom, geen betere plek om in dat beroemde boek te lezen. Of niet? Lezen we een boek best op een geassocieerde plek of juist niet, om de woorden zo zuiver mogelijk tot ons te laten doordringen? lees meer …