Herinnert u zich nog de bekende redactrice Diana Athill, die samen met André Deutsch de gelijknamige Londense uitgeverij uitbouwde tot een prestigieus fonds? Bij het lezen van “William Golding. The biography of the maker of Lord of the Flies” (2009), de voortreffelijke biografie door John Carey, stuitte ik op een andere, weinig bekende naam: Charles Monteith (1921-1995). Het verhaal van Charles Monteith (foto, rechts) begon met een intense samenwerking en eindigde met een levenslange vriendschap. Toen aan William Golding (foto, links) in 1984 de Nobelprijs voor literatuur werd uitgereikt, mocht Monteith, Goldings redacteur bij uitgeverij Faber and Faber, samen met het Zweedse koningspaar en de heer en mevrouw Golding op de staatsiefoto. Dat was meer dan verdiend. Maar Charles Monteith is niet de enige invloedrijke redacteur bij Faber and Faber geweest. Hij had een voorganger en collega die veel beroemder was. Samen maakten zij Faber and Faber tot een weergaloos uitgeversavontuur.

lees meer …

Eric Blair schreef in zijn dagboek zoals hij ademde. Het hield zijn waarnemingsvermogen op scherp. De natuur in Wallingford of Marokko, mijnwerkers die tijdens de crisisjaren met waardigheid het hoofd boven water probeerden te houden, Europa in de greep van totalitaire regimes of een land dat kreunde onder de bommen, Eric Blair zag, luisterde, ontleedde en schreef het op, met gedurfde eerlijkheid en met een liefde voor heldere taal die zijn journalistieke werk buitengewoon fris en levendig heeft gehouden. Zijn dagboeken, of wat ervan overbleef, zijn nu, uitvoerig en voorbeeldig geannoteerd door Peter Davison, in één boekdeel gebundeld en uitgegeven. De lezer ziet een buitengewoon nieuwsgierige en verrassend vrije man aan het werk. lees meer …

 Wat u hierboven heeft gelezen is de chorus-line uit een 18de eeuws gedicht van blauwkous Anna Seward, bekend als “the Swan of Lichfield”. Hoort u er ook het miauwen en de krolse keelgeluiden van een maanzieke kater in? Het gedicht staat in een boekje dat ik verleden zomer in het Engelse Devon heb gekocht. Het heet “The Poetry of Cats” en bevat een keuze aan kattengedichten, verlucht met werk van oude en nieuwe meesters.

In “Medereizigers” verzamelde de bekende Nederlandse essayist Rudy Kousbroek  een aantal stukken “over de liefde tussen mensen en dieren”. “Alles wat blaft, blaat, brult, bromt, miauwt, loeit, hinnikt, trompettert, knort, kwaakt en kwinkeleert is mij dierbaar” schrijft de auteur van “De aaibaarheidsfactor”. Dieren zijn het thema van de Nederlandse Boekenweek. Maar katten zijn Rudy Kousbroek, ondanks zijn universele dierenliefde, toch wel het meest dierbaar.

lees meer …