Hoe belangrijk is de plek waar een boek gelezen wordt? In een van de gekste boeken over lezen en lezers, “The Anatomy of Bibliomania”, een kanjer volgestouwd met anekdotes, vertelt Holbrook Jackson het verhaal van Mrs. Dyble. Deze dame woonde in het huis (nu museum) van Dr. Johnson in Gough Square. Tijdens een Duits bombardement op Londen, weigerde Mrs. Dyble, zolang haar man aan het front was, in de kelder van het 18-de eeuwse huis te gaan schuilen. Nee, ze trok naar de zolder en las er in Boswell’s Life of Johnson, tot de vijandige bommenwerpers uit het luchtruim verdwenen waren. Uitdagend, heldhaftig en flegmatisch, ongetwijfeld, maar de zolder was ook de plek waar Johnson en zijn hulpjes destijds, op een vergelijkbaar heroïsche wijze het Grote Woordenboek vervaardigd hadden. Zo staat het ook beschreven in de biografie van James Boswell. Kortom, geen betere plek om in dat beroemde boek te lezen. Of niet? Lezen we een boek best op een geassocieerde plek of juist niet, om de woorden zo zuiver mogelijk tot ons te laten doordringen? lees meer …

Voor mij geen literaire thriller of een “boek van het jaar”, als de zomer aanbreekt. In juni word ik al door vragen als deze geplaagd: “Hoeveel Russen heb ik nog te goed? Wat van Flaubert moet ik nog lezen? Ken ik van Zola eigenlijk nog wat anders dan “Thérèse Raquin”?” U kent of hebt ervan gehoord: de periodieke schaamte van een ouder wordende lezer die te veel eendagsvliegen heeft ingeslikt en de nog beschikbare leestijd ziet inkrimpen. “Wuthering Heights” heb ik al twee keer gelezen, maar “Jane Eyre”? Veel erover dat wel, maar het boek zelf? Nooit. Toevallig hadden we deze zomer een huisje op de grens van Yorkshire en Lancashire gehuurd. Een uitgelezen plek om eindelijk deze romantische ‘classic’ te lezen. Want ik pas mijn lectuur aan mijn bestemming aan, niet omgekeerd. Het mag niet te gek worden. lees meer …